ჩემი უკარებო ოთახი

emily

ოთახს ჰქონდა ერთი პატარა ფანჯარა  და არ ჰქონდა  კარი.  ფანჯრიდან ყოველ დილას მზე ამოდიოდა  და ყოველ  საღამოს  მთვარე  ანათებდა.

ოთახში იდგა  საწოლი,  კარადა  და  ერთიც  პატარა   სავარძელი.

საწოლი  იყო  რკინის  და  ყოველ დილას,  შუადღეს  და საღამოს  მისი  ჭრიალი  ესმოდა  მეზობელს  რომელიც  ვერაფრით  ხვდებოდა   უკარებო  ოთახში  როგორ  შევედით.

ყოველ  დილას  ჩემს  გრძელ  შავ  თმებს   მივარცხნიდა  და მიწნავდა,  თმა  იმდენად გრძელი  იყო რომ  ზამთრის  ცივ  ღამეებში  გვათბობდა.

მე  ყოველ  ღამე  თეთრ, გამჭვირვალე  პერანგს  ვიცმევდი და ლექსებს  ვუკითხავდი.

ის ყოველ  ღამე  ჩემს  პატარა  მკერდს ეფერებოდა  და მე  ვნატრობდი  რომ  ეს არასოდეს  დამთავრებულიყო.

შუადღისას  მზის  გულზე  მიწვავდა  კვერცხს  და ჩვენ  ორივე, ღია  ფანჯარასთან  ვსადილობდით.

არ ვიცოდით  რომელი  წელი იყო,  არც დღე  და რიცხვი, ვიცოდით რომ  იყო დილა,  იყო  შუადღე  და იყო  ღამე.  ვიცოდით  რომ  ვიყავით  ჩვენ  ორნი  და  გვეგონა  რომ  სულ  ეს იყო  მთელი  სამყარო.

მე ყოველ დღე  ვიყავი  სავსე  სიყვარულით.  ის ყოველ  ღამე  ბედნიერებისგან  კვნესოდა.

ჩვენ    აღარ  ვიყავით ცალკე  ცალკე  ადამიანი. ასე ერთ  სულად  და…

View original post 104 more words

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s